Laat me enkele fundamentele misverstanden rechtzetten. Veiligheid is geen gunst, geen privilege en geen subsidie. Het is een kerntaak van de overheid. Voor iedereen. Punt.
Wanneer het OCAD een verhoogde dreiging vaststelt, dan is het niet optioneel maar verplicht dat de overheid optreedt. Daarvoor bestaat een staat. Niet om achteraf te reageren wanneer het fout gaat, maar om te voorkomen dat het fout gáát.
De vergelijking met voetbalwedstrijden of commerciële evenementen slaat de bal volledig mis. Dat zijn private activiteiten met inkomsten, ticketverkoop en commerciële belangen. Scholen, gebedshuizen en culturele instellingen zijn dat niet. Dat zijn basisrechten in een democratische samenleving: samenkomen, geloven, leren. Die rechten moet de overheid beschermen, niet factureren.
De Joodse gemeenschap “vraagt” geen extra veiligheid uit luxe of voorkeur. Ze heeft die nodig omdat er een aantoonbare, structurele en specifieke dreiging bestaat. En laat ons daar eerlijk over zijn: die dreiging komt niet van binnenuit, maar van zij die haat prediken, intimideren en geweld verheerlijken.
Wie vandaag zegt “laat hen zelf betalen”, zegt in feite iets anders: dat slachtoffers van dreiging ook nog eens financieel moeten opdraaien voor hun bescherming. Dat is niet alleen onrechtvaardig, het is ronduit gevaarlijk. Want dan geef je een pervers signaal: wie voldoende bedreigt, kan het openbare leven van anderen duurder en moeilijker maken.
Bommelding
We passen dat principe ook nergens anders toe. Niemand stelt voor dat een school zelf moet betalen wanneer er na een bommelding extra politie wordt ingezet. Niemand factureert een kerstmarkt of een station wanneer de dreiging stijgt. Dat gebeurt collectief, omdat veiligheid een collectieve verantwoordelijkheid is.
En ja — veiligheid moet er zijn voor iedereen. Maar dat betekent niet dat elke maatregel overal identiek moet zijn. Veiligheidsbeleid is per definitie gebaseerd op dreigingsanalyse, niet op een theoretisch gelijkheidsprincipe los van de realiteit. Waar de dreiging het hoogst is, moet de bescherming het sterkst zijn.
Wie dat “oneerlijk” noemt, miskent hoe veiligheid werkt.
Laat ons vooral de juiste vraag stellen: niet waarom er bescherming is, maar waarom die nodig is.
Als we als samenleving beginnen redeneren dat wie bedreigd wordt zelf maar moet betalen voor zijn veiligheid, dan buigen we voor intimidatie en terreur. Dan belonen we de daders en bestraffen we de slachtoffers.
Dat is een hellend vlak waar we nooit op mogen stappen.
De Joodse gemeenschap — net als elke andere — vraagt geen privileges. Ze vraagt wat elke burger mag verwachten: bescherming door de staat wanneer dat nodig is.
Niet meer. Maar zeker ook niet minder.
